?
"Sanatçının değeri ölünce dostunkisi küsünce anlaşılır"diye bi laf var mıydı yoksa şu an ben mi uydurdum bilmiyorum ama kesinlikle katılıyorum.
Beraberken canım cicim meleğem dediğin insandan ayrılınca tiksintiyle-dünyanın en kötü insanıymış gibi söz eden insanlardan her zaman nefret etmişimdir zaten.Yoo karşımdaki kötü örnekten değil iyi bikaç örnekten söz edicem,daha etkili olur sanırım
Bizim sınıfta çook yakın iki arkadaş vardı,en az gülperiyle benim kadar yakın.Sonra ayrıldılar,aradan tam bi buçuk sene geçti ama birbirleri hakkında-çok yakınlarında olmama rağmen tek kötü söz ettiklerini duymadım,yani etmiyolar da ondan duymadım 
Kızı pek sevmememe rağmen sırf bu özelliği nedeniyle ona karşı büyük bi saygı oluştu içimde.Didem ve Zeynepte de öyle.Siyahla beyaz gibi karşıt renklerde olduğumuzdan daha önce milyarlarca kez kavga etmişizdir.Kavga sırasında birbirimize bağırıp çağırsak da konuşmadığımız zamanlarda -asla- birbirimizi kötülememişizdir.Bu durum zamanla onlara olan sevgimin yanında deriin bi saygım oluşmasına da neden oldu.
Sonraa yine isim vermiyim yakın zamanda başka biri daha vardı.Gerçi ona bi saygım oluştu mu bilmiyorum ama gerçekten yaptığı davranışla yani yapmadığı davranışlarla taktirimi kazanmayı başardı.
Takdirimi kazanmayı başardı da başı göğe mi erdi?
Hayır tabii,belki bunu sallamıyolardır bile ama insanın kalitesi bi yerde böyle durumlarda ortaya çıkıyo.Yani iyiyken herkes iyi ama asıl önemlisi sonrası..
Umarım demek istediklerim yetkili makamlarca doğru anlaşılmıştır...
*Periyle ilgili örnek vermediğimi farkındayım çünkü henüz kavga etmeye vakit bulamadık,böyle devam eder umarım...
