3LİF'S DİARY

Çarşamba son dersiydi bize.Buna rağmen hiiç ağlamadım bu sefer.,gözlerim bile dolmadı.Çünkü ileride de görüşeceğimize yürekten inanıyorum.Belki ayrı il kazanırım mektuplaşırız,belki de uzun yıllar sonra karşılaşırız
Neden olmasın? Dediği gibi
Dünya küçük
O gün bize gitme nedenlerinden bahsetti.
.............beni anlıyor musunuz?
Cevabım hep hayır oluyodu.Sonra biraz daha açıklama yapıp tekrar soruyodu
-...........anlıyor musunuz?
Cevap aynı, hayır
Neden soruyo ki,hiç kimsenin anlamak istemeyen birisi kadar aptal olamayacağını bilmiyo mu bu adam?
 Aynı gün nerdeyse tüm 12ler birleşip  Cumali Hocanın bikaç hafta daha kalması için
konferans salonuna indik,en az yüz kişi vardık.Sonra müdür bey geldi.(Bazı şeylerin onun elinde olduğunu bilmeyen yok) .Kendisine saygısızlık ettiğimizi elinden hiçbişeyin gelmediğini falan söylerken sert bi üslup kullandı.Tabii orda 100e yakın adam vardı,sesini biraz yükseltmesi normal ama kendisine yakıştıramadığım bi tavrı vardı.Şimdiye kadar her törende 'öğrencilerim için varım,siz bizim namusumuzsunuz' diyen müdür bizi nerdeyse başından savdı.
Biz toplanma aşamasındayken bi ara Cumali hocayla gözgöze geldik.Sinirli sinirli bakıyodu.'yandın elif' dedim.'kesin çok kızıcak eylem yapmamıza'.Kızıcağına en azından kısa bi nutuk atacağına o kadar emindim ki vereceğim cevabı bile hazırlamıştım
Ama hiç öyle olmadı.O saat bize dersi vardı ve konuyu açmadı bile,üstelik yüzü gülüyodu.Eminim bizimle gurur duymuştur(ne yazık ki asıl gurur duyması gerekenin herşeyi planlayan kendi sınıfı olduğunu belirtmek zorundayım)
 Bi ara onun hep sorduğu gibi 'öğrencilerinize sormak ya da söylemek istediğiniz bişey var mı?' diye sordum.yok.Ama senin varsa dinlerim' deyip yanına çağardı.'Söylicek bişeyim yok ama' dedim.Olsun dedi havalardan konuşuruz.
Gerçekten de dersin sonuna kadar havadan sudan konuştuk.Mesela bi muhabbet
'Kaç otobüsle gidiyosun dersaneye?'
'okuldan bir,evden 2...gidiş dönüş en az iki saatim yollarda geçiyo'
'Artık arkadaş olmuşsundur otobüstekilerle'
'Yani..'
'Benim bi arkadaş vardı,evi okula uzak olan.Her sabah 6da münübüse biniyodu,o saatte hep aynı insanlar olduğundan zamanla arkadaş olmuşlardı.Hatta 'dün gelmemiştin,hayrola' muhabbetleri bile yapar olmuşlar'
Evet...son dersimizde gülmemi istiyodu bende güldüm...
 Zil çalınca bi fotoğraf çekinebilirmiyiz? diye sordum 'duvarıma asıcam da'
2 tane fotoğraf çekindik ama ikisi de berbat çıktı.Eee Betül çekince güzel çıkması imkansız zaten
fotodan sonra teşekkür ederim dedi.Ne için hocam? diye sordum.Fotoğraf için dedi
'Asıl ben teşekkür ederim' dedim 'hayatıma girdiğiniz,sizi tanıdığım,hayata bakışımı değiştirdiğiniz için....'
Gerçektende iyi bi öğretmen bir çok insanın hayatını değiştirir derler.Ne yaptı nasıl yaptı bilmiyorum ama benim hayatımı değilse bile bakış açımı değiştirdi.O gün toplanan onlarca insanı görünce yalnız olmadığımı anladım.
Her neyse bi gün sonra bazı öğrenciler kaymakamlığa-milli eğitime falan gitmişler aynı sebep içn.O olaydan sonra müdür sınıfımıza gelip elinden gelen bişey olmadığını,bütün yapılanların gereksiz olduğunu falan söyledi.Koca sınıftan bi Betül bi ben biraz da Yasemin konuştuk,o kadar.Sanırım diğerlerinin umrunda bile değil bu konu.
Tam konuyu istediğimiz yere çekiyoruz.Mesela  'ama hocam okulun bitmesine 3 hafta kalmışken,en kritik zamanda bize değer veren hocanın gitmesi çok kötü olucak'  diyoruz bu sefer konuyu değiştiriyo,okulun bu sabah kırılan camına getiriyo falan...
Ama hakkını da yemek istemem.Değil sınıf sınıf gezip derdini anlatmak bizi dinlemeyebilirdi de.Bu yüzden tebrik etmek lazım bence...
Eee sonuç?
Cumali hoca gitti mi?
Evet gitti
ama en azından biz(özellikle kendi sınıfı) elinden geleni,belki de daha fazlasını yaptık.Bize verdiği emeklerin karşılıksız olmadığını,ona verdiğimiz değeri görmüş oldu,...
Ve bugün...
Bugün okuldaki son günüydü.Teker teker dolaşıp herkesin elini sıktı,sarıldı...Sıradan bi öğretmenin yapmayacağı bi davranış bu.İşte Cumali Hocayı Cumali Hoca yapan da insana verdiği değeri çok iyi belli etmesi..Sıra bana geldi.-neden bilmiyorum-önce ayağa kalkmadım.Elimi uzattım sadece.Hani nasolsa yine görüşücez ya,veda etmeye gerek yok pozları..Sonra dayanamayıp sarıldım.
Ama ağlamadım.
Ağlamayacağım çünkü bizi bırakmayacağına e-mi-nim...
Tören başlamak üzere...
Merdivenden aşağı inen herkes ağlıyo ama yok böyle bişi...Hıçkıranlar,teselliyi arkadaşının omzunda bulanlar...Öyle ki bi ara Salih
'ya ben ölsem bu kadar ağlamazlar' dedi (ve haklıydı=)
Kendi sınıfı bi konuşma yapmak istemiş ama müdür bey '4 öğretmen gidiyo,biri için tören yapılmaz' diye reddetmiş.Konuşmasında bundan da bahsedince alkışlamaya başladık.Öyle böyle değil ama tepkimizi göstermek için nerdeyse bütün 12ler yaklaşık 2 dakika boyunca alkışladık.
Sonra İstiklal marşı okundu,fotoğraflar çekildi...
Sonra herkesle tekrar sarıldı falan..
'söz verdiğin gibi tamam mı elif?'
'Tamam hocam ama sizde bi söz verin'
'Tamam elif,unutmucam'
Ağlama kotamı doldurduğumdanmıdır nedir gözlerim yine yaşarmadı=))
  Sonra kendi sınıfından bikaç kişi birleşip havalara falan attılar,asker uğurluyoruz sanki..Çok güzeldi ama..burdan sonrası çok neşeli geçti.'muuuttluu ol iyi bak kendiineee,noolurr gözün arkada kaaalmasın' şarkısını falan söylediler,merdivenleri çıkarken alkışladılar,arabasının arkasından su döktüler..Hatta Özgün ve Eren arabanın önüne atlayıp bozuk para beklediler...
Bazen Cumali Hoca bizim sınıfı daha çok sevdiğini söylerdi ama bugün anladım ki asıl sevmesi gereken,herşeyi organize eden kendi sınıfıymış.Bizim sınıfı değil de beni sevebilir tabii hala,onu çıkarmayın söylediğimden=)
Böyle işte..
belki de iyi oldu
Böyle sevildiğini bilmek herkese nasip olmaz çünkü..